SCHUDDEN

User Rating: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 
                                                    SCHUDDEN
Edcillia verwachtte niet dat Jorien een sterker verhaal kon vertellen, dan wat zij en haar moeder hadden meegemaakt op Trinidad. Ze waren bezig torie te praten en het gesprek was op reizen gekomen. Als altijd had Jorien met duizenden woorden erop gezinspeeld  dat ze veel en avontuurlijke reizen had ondernomen die ze graag in geuren en kleuren beschreef.
Edcillia wist niet zeker als alle verhalen wel klopten maar ze had Jorien nog niet kunnen betrappen en uitmaken voor leugenaar. Nu dacht ze: “Wacht even ! Weet je nog ma, vorig jaar op Trinidad ?” “Vertel Jorien !”
Wel, we waren een beetje op vakantie in Trinidad. Alles was goed gegaan met de vlucht en op het vliegveld daar hebben we een hotel gevonden, via het toeristenbureau. Een vriendelijke taxichauffeur, die heel boeiend vertelde over zijn schitterende eiland en duizend en één dingen vroeg over Suriname, reed ons naar de hoofdstad. De eerste reactie op de omgeving 
was er één van: “Wat mooi is het hier !” Het lijkt op Suriname qua groen maar is toch weer totaal anders door de vele bergen en het compacte formaat van alles.
We kwamen bij het hotel aan en checkten in. De kamer was piepklein maar supernetjes. Er stonden twee bedden een kaptafel, kast, televisie en er was een aparte douche en toiletruimte. Het kamernummer was dertien, maar aangezien dat ook ons huisnummer is, stoorden we ons niet eraan. Afijn, we fristen ons op en gingen op pad om iets te eten te zoeken. Het hotel lag dicht bij het winkelcentrum van de stad dus waren we snel in de straat waar we vermoedden dat er eetgelegenheden konden zijn. Er was nergens een eettent of iets dergelijks te bekennen. We waren intussen uitgehongerd en na een poosje rondgedwaald te hebben in de straat vroegen we een schoolmeisje als ze ons de weg kon wijzen. Lichtelijk verbaasd over zoveel onwetendheid verwees zij ons naar de volgende straat waar we zeker zouden slagen.
Een hele straat met allerlei soorten restaurants, fast food eethuizen en cafetarias ontrolde zich voor  onze ogen. We stormden de eerste, de beste gelegenheid binnen. Het eten zag er aantrekkelijk uit en was in bakken uitgestald in een vitrine. De serveersters waren druk bezig het eten op te scheppen naar de keuze van de klant. We bestelden een flinke hap en zochten een plaatsje aan één van de tafels. Net wilden we aanvallen, toen ik opeens een trilling voelde. Het hield aan. Ik wilde net mijn moeder vragen als zij zo onrustig zat te doen met haar benen of zij keek mij kwaad aan en zei:”Edcillia zit rustig, je schudt die hele tafel.” “Hmmm, ik doe dat niet, mi Gado ma, volgens mij is het een aardbeving!” De trilling was overgegaan in schudden en de vloer en muren golfden. Om ons heen rende iedereen door elkaar, sommigen renden naar buiten, anderen renden in rondjes. Iemand gilde door een telefoon : Ït’s an earthquake ! God help us !”  Een paar mensen waren onder de tafels gekropen, de diensters renden door elkaar achter het buffet. Sommige mensen huilden anderen, zoals wij, zaten verstijfd op hun stoel ‘Hail Mary’s”  te bidden. Er klonk gerinkel van brekend glas en de kraan spoot uit de leiding. Overal glas en water. Hoewel de tafels waren vastgeklonken aan de vloer, golfden ze vervaarlijk mee met de beving. Een telefoon ging over, niemand nam op. De kassajuf rende hysterisch gillend de toilet in en sloot zich erin op. “San’o kon miti un dya  mi masra . Laten we proberen ook onder de tafel kruipen want als het dak naar beneden komt, worden we geplet.”  We probeerden te bewegen maar het leek alsof we met stroop vastgeplakt zaten op onze plaats. Er leek geen einde aan het schudden te komen.
Toen was het, net zo plotseling als het was begonnen, voorbij. Hoewel het heel lang leek had de beving in werkelijkheid maar drie minuten geduurd. De rust herstelde zich verrassend snel. De mensen ruimden op en bespraken toch nog opgewonden het gebeurde. Met een bevend hart hebben we ons eten laten inpakken, hoewel de honger volkomen verdwenen was, en zijn we naar ons hotel gestrompeld. De lucht was betrokken en het begon licht te regenen. We bereikten ons hotel die dit levensteken van Ma Aisa goed was doorgekomen. Gelukkig zijn er geen naschokken geweest.
De volgende dag gingen we wandelen in de Botanische Tuin en vonden een nieuwe krant op één van de banken. Het bleek een beving van 5.8 op de schaal van Richter te zijn geweest. In de tuin was een boom omgevallen. Dat was overigens de grootste beschadiging die we zagen in al de tijd dat we verder op Trinidad waren. We waren nog wel een beetje schichtig maar hebben toch verder genoten van het eiland en zijn zonder verdere kleerscheuren terug gekomen naar huis.”
Jorien had stil geluisterd. “Ay,”dacht Edcillia, “Nu is ze onder de indruk.”
“Ay baya, het lijkt een beetje op wat ik heb meegemaakt op mijn reizen….maar wat een geluk dat jullie niks is overkomen….ik zou direct een plane terug hebben gepakt, Baya …toestand !” “Mi kis’ing”, dacht Edcillia.  “Luister Jorien, als er iets met ons had moeten gebeuren was het gebeurd. De mensen gingen na de beving gewoon weer aan het werk en ik was niet echt bang dat er een herhaling zou komen. Zoveel pech kan een mens niet hebben.”
“Hmph….baya.”

Print Email