HOE ANGELA SREFIDENSI BELEEFDE

User Rating: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 
HOE ANGELA SREFIDENSI BELEEFDE
Angela wordt wakker. Nog een nachtje slapen en dan is het feest. Welk feest? Is Angela soms jarig? Is mama of papa jarig? Nee, het land is jarig. Maar hoe kan een land jarig zijn?
Angela gaat het aan mama vragen. Mama komt in de kamer. ‘Ah, je bent al wakker. Vandaag hoef je geen uniform aan naar school want ze gaan Srefidensi vieren.’ ‘Mama wat is Srefidensi?’ ‘Srefidensi is onafhankelijkheid. We waren vroeger een deel van een ander land maar vanaf 25 november 1975 zijn we zelfstandig; dat wil zeggen we nemen onze eigen besluiten over Suriname.’ ‘Van welk land waren we een deel?’ ‘Van Nederland.’ ‘Waarom?’’Vroeger had je landen die een deel waren van andere landen. Alles wat er in zo een land gebeurde werd bedacht en gedaan door dit ander land. Alle rijkdommen gingen ook naar dat land zeg maar het moederland. Maar in de jaren 60 en 70 werden veel landen onafhankelijk van hun moederland, Suriname ook. Begrijp je?’
‘Dus ik woon nu in een zelfstandig land, mag ik dan alles doen wat ik wil in mijn land?’ ‘Er zijn wel wetten waar je je aan moet houden maar verder ben je vrij om in je land te doen wat je wilt.’ ‘Als ik groot ben word ik ook zelfstandig dan ga ik alleen in een huis wonen en voor mezelf zorgen.’
‘Goed zo, en nu opstaan en naar school.’
Op school zijn de lokalen en het schoolerf versierd. Iedereen heeft mooie kleren aan en ook de haren van de kinderen zijn netjes gekamd. Vandaag is er geen taalles en rekenles enzo. Vandaag gaan ze alleen maar leuke dingen doen op school zoals spelen en eten en drinken want dat doe je op een feestje.
Eerst wordt de vlag gehesen. De kinderen zingen allemaal luid het volkslied. Dan mogen ze spelen. Bollenhappen, water vulspel, rennen en stre nyang.
Bijna alle kinderen zijn gekomen om mee te doen alleen Bernice van Angela’s klas is niet op school. Haar moeder is ziek en daarom moet ze thuisblijven.
Het is gezellig op school. Angela en haar vriendinnen zijn vrolijk en doen mee aan alle spelletjes. De juf heeft gekookt, her’heri met bakkeljauw en tegen 11 uur gaan de kinderen in hun klassen om te eten.
Tijdens het eten vertelt de juf wat ze vandaag vieren. Srefidensi. Angela weet al wat dat is en mag het aan haar klasgenootjes vertellen. ‘Mijn moeder zei dat we vroeger bij een ander land hoorden maar sinds 25 november 1975  zijn we een apart land met onze eigen wetten en onze eigen rijkdommen.’
De juf vult aan:’Jongens en meisjes, daarom moeten we heel hard onze best doen om Suriname mooi te houden en rijk te maken. Als je later groot bent kan je ook meedoen met de andere mensen om het land op te bouwen. Dat betekent dat je je land mooi maakt met mooie straten en gebouwen en dat alle mensen eten hebben en alle kinderen naar school gaan. Dan kan niemand zeggen: kijk ze wilden zo graag onafhankelijkelijk zijn maar nu kunnen ze niet goed leven.’ De kinderen kijken ernstig, ze begrijpen dat ze geen grappen moeten maken op school omdat ze later moeten kunnen meehelpen met het laten groeien van Suriname.
Na school komt Angela vol verhalen thuis. Mama luistert geduldig en moet ook lachen om wat Angela vertelt. Papa komt van het werk en ze gaan eten. Vandaag heeft mama moksi alesi met bitawiri gekookt. Lekker. Angela smult. ‘Angela, morgen moet je vroeg opstaan want dan gaan we naar het plein om naar de parade te kijken.’ ‘Wat is dat, mama, parade?’ ‘Dan trekken de militairen en de politie hun mooiste pak aan en dan gaan ze netjes staan op het plein. De president komt dan kijken naar ze als alles goed zit en als ze keurig genoeg staan. Daarna lopen ze netjes door de straat en mogen mensen komen kijken naar ze. Er is ook muziek. De soldaten en politiemannen laten zo zien dat ze Suriname kunnen beschermen als bijvoorbeeld een ander land iets slechts met ons zou willen doen of als de mensen in het land zich niet goed gedragen is, dan de politie daar om ze te pakken, zodat ze weten dat ze verkeerd bezig zijn.’
Die avond droomt Angela van een groot feest op het plein. Dan vliegt een vliegtuig over en landt op het plein. In het vliegtuig zit de president van Amerika met zijn soldaten. Ze springen uit het vliegtuig en beginnen te vechten met de Surinamers. De Surinamers vechten met ze en winnen ze. Ze brengen de president van Amerika naar de president van Suriname. Hij zegt: ‘Zo ventje, je wou mijn land hebben maar je kan het niet krijgen. We zijn nu onafhankelijk en het land is van de Surinamers.’ ‘Ik zal het nooit meer doen want jouw mensen zijn sterk en hebben ons gewonnen. Ik ga terug naar mijn land om de mensen te zeggen dat Suriname een mooi land is en dat het van de mensen die daar wonen is.’ ‘Is goed, jullie mogen wel op bezoek komen maar niet meer met ons vechten.’ De president van Amerika gaat naar huis en vertelt zijn mensen dat ze liever met Suriname moeten werken en niet met ze vechten.
Dat was een spannende droom. Zal het vandaag ook zo spannend zijn op het plein?
Angela mag haar mooiste kleren aan. Een gele jurk met een groene hoed en rode schoenen met witte sokken. Ze heeft alle kleuren van de vlag aan.
Papa en mama en Angela gaan met de auto naar de stad. Onderweg zien ze veel mooi geklede mensen en kinderen en sommige mensen hebben hun auto ook versierd. De meeste mensen dragen de kleuren van de vlag en overal klinkt muziek. Iedereen is vrolijk en ook Angela voelt zich erg blij. Ze weet niet precies waarom maar ze is blij dat ze in Suriname woont en er vandaag feest is.
 Als ze bij het plein komen staan er al veel mensen te wachten op het begin van de parade. De militairen en de politie zijn al bezig zich op te stellen.
Er zijn ook mannen en vrouwen in een wit uniform. ‘Wie zijn dat? vraagt Angela terwijl zij wijst naar die mensen. ‘Dat is de douane,’ antwoordt papa. ‘Zij moeten onze grenzen bewaken zodat niemand zomaar in ons land komt en slechte dingen gaat doen.’ ‘Dus een soort politie maar dan aan de grens.’
Angela weet wat de grenzen zijn van Suriname. Links is Frans Guyana, rechts is Guyana en beneden Brazilïe. Boven is de zee. Dat heeft haar juf haar geleerd.
Angela kijkt haar ogen uit. Haar vader zet haar op het voetstuk van het beeld van Lachmon zodat ze boven iedereen z’n hoofd kan kijken. Ze ziet de soldaten en politie marcheren naar hun plaats. De band speelt een vrolijk nummer, terwijl zij naar hun plaats lopen. Sommige kinderen zitten op hun vaders schouders en andere staan weer helemaal vooraan. Dan is het opeens stil. De band speelt niet meer. ‘De president is er,’ zegt Angela’s moeder.
De band speelt het volkslied en iedereen zingt het mee. Dan loopt de president verder en groet de vlag, daarna gaat hij de groepen inspecteren. Dat wil zeggen dat hij langs ze loopt en kijkt als alles goed zit en als ze goed staan. Daarna zwaait hij naar het publiek en gaat naar het paleis op het plein. Daar is straks de receptie. De soldaten en de anderen maken een rondje op het plein en de band speelt mooie muziek waarna ze netjes van het plein weggaan. Op straat komen er ook wagens en tanks voorbij om te laten zien dat we genoeg wapens hebben om het land te verdedigen als er wat mocht gebeuren. Angela hoopt dat er nooit wat zal gebeuren. Maar waar zijn papa en mama? Ze stonden net hier, nu ziet ze ze niet meer. Ze begint te huilen.
Een politieman die vlakbij staat, hoort haar huilen en vraagt haar wat er aan de hand is? ‘Ik zie mijn papa en mama niet meer,’ huilt Angela. De politieman vraagt haar hoe ze heet. Angela Mekkel en mama heet Merlin en haar vader Roy Mekkel. De politieman brengt Angela naar een hoekje op het plein waar iemand met een microfoon allerlei dingen over de parade vertelt aan de mensen. ‘Meneer, dit meisje is haar ouders kwijt, kunt u ze roepen en zeggen dat ze haar hier kunnen vinden.’ De politieman wijst naar Angela.
Angela is flink, ze huilt niet meer. De man met de microfoon roept papa en mama. Na een poosje komt papa aangerend.’Daar ben je, Angela. We zagen je ineens niet meer.’ Angela vliegt haar vader om de hals, nu komen er wel opnieuw een paar tranen. Het zijn tranen van blijdschap. Mama komt ook bij ze staan.
‘Kom dan gaan we naar de receptie van de president.’ Ze lopen naar het paleis. Eerst staan ze in de rij om de president een handje te geven en hem te feliciteren met deze dag. De president zegt tegen Angela,’wat zie je er mooi uit, ik feliciteer ook jou met deze dag.’ Hij geeft haar eenbrasa en een zoen. Mama en papa zijn erg trots op hun dochtertje. Op het balkon en in de tuin zijn er al veel mensen. De meesten hebben een glas in hun hand. Daarmee gaan ze straks proosten op het land. Ook Angela en haar ouders krijgen een glas drinken. Als de president klaar is met handjes schudden gaat hij de mensen toespreken. Hij vertelt dat het goed gaat met Suriname en dat hij hoopt dat het goed blijft gaan. Dan heft hij zijn glas op en proost met iedereen op de verjaardag van Suriname. Daarna mag iedereen blijven en eten en drinken en dansen want er is ook een band. Angela danst flink mee en geniet enorm. Ze blijft wel in de buurt van mama en papa, stel je voor dat ze hen weer kwijtraakt.
Later nemen mama en papa haar mee naar een ander feestje in het Fort. Daar treden allerlei groepen op met Surinaamse dansen en muziek en eten en drinken van alle bevolkingsgroepen. ‘Mama wat zijn bevolkingsgroepen?’ vraagt Angela nadat de meneer met de microfoon dat woord gebruikte.
‘Bevolkingsgroepen zijn de mensen die nu in Suriname wonen en vroeger uit andere landen kwamen behalve de indianen, die waren er al.’ ‘Welke bevolkingsgroep zijn wij?’ ‘Wij zijn mix, van alles en nog wat. We hebben in bijna alle bevolkingsgroepen familie.’ ‘Dan zijn we echte Surinamers, toch mama?’ ‘ Dat zijn we zeker me kind.’lacht mama. Ze kijkt naar haar man. Wat hebben we toch een knappe dochter, denkt zij. Ze glimlacht.
Tegen 5 uur gaat Angela met haar ouders naar huis toe. Ze gaan allemaal een uurtje rusten want later gaan ze naar oom Theo en tante Gerida. Daar gaan ze het gezellig maken want oom Theo is jarig, bigi yari. Er zal een band zijn en veel lekkers. Angela wil eigenlijk niet slapen, ze is veels te opgewonden maar toch valt ze in slaap. Om half acht zijn ze op het feest.
Angela heeft veel plezier met haar neefjes en nichtjes en de andere kinderen op het feest. Ze danst bijna elke poku en eet haar buikje rond.
Maar zo tegen 11 uur ziet niemand Angela meer dansen. Waar is zij?
Ze is in slaap gevallen op papa’s schoot. Zachtjes neemt mama haar over en brengen ze haar naar huis. Ze trekken haar slaapjurk voor haar aan en gaan stilletjes naar hun eigen kamer. Angela merkt bijna niets van dit alles. Ze heeft genoeg om over te dromen. En als ze groot is zal ze hard werken voor Suriname.

Print Email