EN TOEN GINGEN ZE NAAR SHIVA

User Rating: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 
                EN TOEN GINGEN ZE NAAR SHIVA
Een diepe zucht snijdt door de stille kamer. “Zonder jou wil ik niet meer leven”, fluistert Gita met een brekende stem die Rajiv door de ziel snijdt “Dat moet je niet zeggen soenderki.”
Rajiv heeft tranen in zijn ogen. Hij is moe. De situatie is ook zo uitzichtloos. Als Gita er niet meer zal zijn, zal zijn leven ongelukkig zijn, kapot, niet meer gevuld met zonlicht. Wat hij voor Gita voelt, vervult hem met grote vreugde. Zij is zijn licht. Ze verzadigt zijn hele wezen. Hij bestaat omdat hij van haar houdt. Zolang hij haar niet heeft gezien, voelt hij zich leeg; alsof hij geen hart heeft. Als ze weggaat,  wil hij ook niet meer verder. Zonder haar ziet hij geen toekomst. Zelfs voor Shantie heeft hij nooit zulke sterke gevoelens gehad. En dat hoewel ze hem 3 prachtige dochters heeft geschonken.
Gita snikt met gierende uithalen. Rajiv neemt haar in zijn armen.  Het liefst rent hij nu gillend de hotelkamer uit om de wereld te laten weten hoe ongelukkig hij zich voelt nu hij moet scheiden van zijn liefde. Hij wil Gita troosten, haar zeggen dat alles in orde zal komen. Dat Shantie dood zal gaan. Dat die pandit van haar een andere vrouw zal vinden en niet meer met Gita wil trouwen. Ze zullen altijd bij elkaar blijven. Maar er kwam geen woord over Rajiv’s lippen want hij wist dat het een leugen was die hijzelf  ook niet geloofde.
Shantie is gezond. Hij kan haar en zijn dochters niet in de steek laten en zijn hart volgen. Hij is niet vrij. Hij moest aan de toekomst van zijn dochters denken. Hij heeft niet de macht over zijn eigen leven, laat staan dat hij Gita enige hoop kan geven. Hij voelt een machteloze hopeloosheid naar boven kruipen en zich om zijn hart nestelen. Het is hopeloos. Zonder Gita heeft zijn leven geen zin. Wanhopig klemt hij zich aan haar vast. Gita ga niet weg suist het door zijn hersenen. Hoe moet het morgen als Gita weg is en aan haar huwelijksleven begint ?
Zal hij één minuut niet aan haar denken ? Haar ooit vergeten ? Haar één seconde niet hartverscheurend missen ? Zijn toekomst is duister, zijn licht verlaat hem.
Gita lag zacht snikkend naast hem op het bed. Ze had zich losgemaakt uit zijn omhelzing en lag met afgewend gezicht naast hem op het brede hotelbed. Ze draaide zich om en klemde Rajiv’s gezicht tussen haar handen. Ze begroef haar gezicht in zijn schouder. Hoe moet ze morgen in het vliegtuig stappen ? Weg van alles waar ze van houdt. Weg van Rajiv. Weg van Mata en Pita. Alléén daar tussen vreemden. Tot nu toe had ze haar aanstaande man alleen op een foto gezien. Ze had hem alleen maar door een brief die zijn vader over hem naar Pita had geschreven, leren kennen. Hij had geen reactie van verliefdheid bij haar opgeroepen. Maar ze was verplicht te gaan. Mata en Pita hadden haar gezegd dat het hun grote wens is dat ze trouwt voor hun dood. Ze is de laatste dochter. Ze kent haar plicht. Haar ouders hebben met haar aanstaande schoonouders alles geregeld. Niemand heeft haar wat gevraagd. Pita had haar gewoon een dag meegedeeld dat het tijd werd dat ze trouwde. Hij had al een man voor haar gevonden. Ze had van schrik bijna geschreeuwd dat ze al getrouwd was in haar hart. Dat Rajiv haar enige man is en dat ze geen andere man wilde. Maar ze had gezwegen. Haar woorden verborgen achter een masker van meegaandheid. Mata en Pita zouden het niet begrijpen. Ze zouden het alleen als een grote schande ervaren. Hun jongste dochter met een getrouwde man ? Zouden ze haar dat ooit kunnen vergeven ?
Haar leven was bepaald vanaf het moment dat ze werd geboren. Mata en Pita wisten dat ze zou moeten trouwen. Een meisje krijgen is kopzorgen en onkosten. Je moet haar rein houden en zorgen dat ze een goede dowry kan meenemen naar haar mans familie. Je moet hopen dat ze veel zonen krijgt en haar familie geen schande geeft. Ze moet leren gehoorzamen  en een steun en sieraad te zijn voor haar man en schoonouders. Voor haar eigen ouders is een meisje een verliespost. De winst gaat naar de schoonfamilie. Haar aanstaande echtgenoot is pandit. Ze is opgevoed met de Hinduleer, maar al haar gebeden aan Bhagwan, Parvatie, Laxmi en Saraswatie hebben dit huwelijk niet kunnen laten verdwijnen. Ze moest doorbijten. Net zoals ze, toen Mata en Pita het goedvonden dat ze naar de MULO ging en daarna naar het IMEO,  heeft doorgezet en op school haar beste beentje heeft voorgezet. Ze is geslaagd voor het IMEO en studeert nu aan een computeropleidingsinstituut voor haar MBA. Daarom liep ze stage bij het vervoersbedrijf van Rajiv’s schoonvader. Mata en Pita hebben haar altijd gesteund. Tot die ongelukkige dag dat Pita haar zei dat hij een man voor haar had gevonden. Haar ouders zeiden dat ze nu genoeg geleerd had. Mata zei:”Je bent nu een vrouw, beta, je moet niet meer alleen boeken lezen, je moet nu aan kinderen denken. “”Kijk beta, ik was 15 jaar toen ik met je vader trouwde. Ik ben niet dom maar mijn ouders hadden mij vroeg nodig om te werken. Ik ben niet ongelukkig geworden met je vader. Hij heeft me nooit geslagen en heeft altijd goed voor mij en onze kinderen gezorgd. Maar beta, we zijn oud geworden. We willen voor onze dood graag weten dat jij ook gelukkig bent en kinderen hebt die later voor je kunnen zorgen.””Trouw betia, deze man gaat goed voor je zorgen. Iemand die zoveel Shiv-bhaktie doet, kan niet slecht zijn. Als iemand zoveel bidt, zal zijn hart ook goed zijn. Je zal van hem leren houden en, soenderki, Holland is beter. Dan hoef je niet zo hard te werken want alles is daar. Hoor pyarie , trouw hoor.”
Gita is stil. Zij tilt haar hoofd op. “Rajiv, wat moeten we doen ?””Ik voel me zo leeg. Zo bang.” Rajiv kust haar op haar voorhoofd, haar ogen, haar mooie mond. “Als je dood was, zou ik rouwen. Nu kan ik niets, ik ben verlamd. Toch heb ik een oneindig verdriet. Ik kan en ik wil echt niet zonder jou zijn. Gita, ga niet weg. Laten we naar je ouders gaan. Laten we vertellen wat we voor elkaar voelen. Al geven ze ons niet hun zegen; ik zal altijd bij je blijven, voor je zorgen, je kinderen geven. Ik ben je man ! Ik hou van jou..” Gita keek Rajiv recht in de ogen. De tranen gutsten over hun gezicht. Ze klemden zich aan elkaar vast. Nu wist je niet meer uit welke borst de zuchten en snikken welden. Ze waren met elkaar versmolten net als Shiv en Shiva. Man en vrouw. Waar Rajiv eindigde, begon Gita. Als je ze uit elkaar rukt, scheurt hun hart open. “Ik wil dood !” “Ik wil niet alleen achterblijven !””Als we allebei dood zijn, zijn we voor altijd bijelkaar.” “Dan heeft iedereen spijt maar dan zijn wij vrij.” “Sttt. ..pyarie..zo moet je niet praten.” “Waarom mag ik zulke dingen niet denken ?” “Ze zijn niet goed.” Rajiv sluit Gita’s ogen met zijn hand. Hij staart naar haar gezicht. Ze is zo mooi. Fijnbesneden. Teer. Niet zoals Shantie met haar groffe dikke gezicht. Gita was beeldschoon. Shantie heeft hem drie dochters geschonken. Vroeger was ze slank. Ze is niet lelijk en als hij niet van Gita was gaan houden zou hij niet ongelukkig zijn met Shantie. Rajiv moest op zijn achttiende van school. Zijn vader overleed en als oudste zoon voelde hij zich verantwoordelijk voor zijn jongere broertjes en zusjes. Zijn moeder verkocht sinds jaar en dag groenten op de noodmarkt maar het geld was lang niet voldoende om het gezin te onderhouden. Rajiv vond een baan op de administratie van het vervoersbedrijf van een vriend van zijn oom. Toen hij daar ongeveer een jaar werkte heeft zijn baas hem bij zich geroepen.
“Ik heb een dochter, Shantie. Het is tijd dat ze trouwt. Ze is heel lief en ze zal goed voor je zorgen. Je kan hier blijven werken, ik ga je wel beter werk geven zodat je ook je moeder kan blijven steunen. Ik heb al met je oom gepraat, de familie vindt het goed.”
Rajiv ging naar zijn oom en toen naar zijn moeder. Nadat hij naar hun had geluisterd, had hij geen bezwaar gehad met Shantie te trouwen. Shantie is trouw en zorgt altijd goed voor hem. Ze kregen al gauw een dochter. Na nog twee dochters, stuurde Rajiv Shantie naar de dokter om de pil te halen. Hij wilde geen kinderen meer. Hoewel Shantie graag nog verder had geprobeerd om een zoon te krijgen, had ze vrede gehad met zijn wens. Ze raakten aan elkaar gewend. Heftige gevoelens zijn er nooit geweest maar ze kunnen nog steeds goed met elkaar opschieten.
Daarom is Rajiv niet voorbereid dat hij zo kan worden gegrepen door een vrouw toen hij Gita voor het eerst zag. Nietsvermoedend was hij het kantoor ingelopen. Opeens ontwaarde hij een reïncarnatie van Parvatie. Ze bleek een nieuwe stagiaire te zijn. Ze kwam onder hem werken. Een nooit eerder gevoelde  blijdschap maakte zich van hem meester. Zijn hart zong vanaf dat moment: “Gita,,Gita..Gita..” Gita met haar grote ogen. Gita met haar lange haren. Haar sierlijke handen. Haar kleine, fijne voeten. Haar tere trekken. “Gita..Gita..Gita..”Het was overweldigend. Wie was zij ? Hij moest het meteen weten. “Rajiv ,dit is Gita. Ze komt stage lopen hier. Wil je haar begeleiden ?” Er ging een sluis open in zijn borst bij deze woorden van zijn schoonvader. Het was alsof hij altijd had gewandeld en nou ineens de marathon had gelopen. Ze werden onafscheidelijk in het bedrijf. Hij liet haar alles zien, gaf haar steeds werkjes waarbij zij altijd dicht in zijn buurt moest zijn. Als hij naar Albina of Nickerie moest rijden, nam hij haar mee om de passagiers te begeleiden. Zijn schoonvader was niet meer zo vaak op het bedrijf en Rajiv had nu min of meer de leiding. Dus kon hij onopvallend veel regelen om dicht bij Gita te zijn. De andere collega’s maakten er geen punt van dat Gita altijd met Rajiv meeging. Hij zorgde er wel voor dat ze niet wantrouwig werden.
Tijdens de lange ritten spraken hij en Gita veel met elkaar. Soms plaagt hij haar:”Pyarie, moet je niet naar huis om die koeien te melken ?” Ze dient hem flink van repliek:”Nee, Pita heeft nu een melkmachine gekocht. Maar moet jij niet naar huis om je dochters te helpen om een man te zoeken ?” “Ay, ze moeten gauw trouwen, voordat ik grijze haren krijg.”
Als Gita lacht slaat zijn hart over.
Op een dag kwamen ze met een lege bus terug uit Nickerie. Toen heeft hij haar verteld over zijn gevoelens. “Maar Rajiv, je bent getrouwd.””Ik weet het soenderki, maar ik moest je zeggen. Ik kan het niet meer voor mezelf houden.”’Rajiv, ik maak hetzelfde mee.. ik hou van je. Maar het mag niet.” Toch waren ze vanaf dat moment nog voorzichtiger. Niemand mocht wat merken. Ze spraken af elkaar buiten het werk nooit te ontmoeten. Ze willen niemand pijn doen. Maar gevoelens laten zich niet wegredeneren en Rajiv en Gita werden als een magneet naar elkaar toegetrokken.
Vanavond moeten ze afscheid nemen. Voor altijd. Ze moesten proberen gelukkig te worden zonder elkaar. Het is zwaar. Ze hebben afgesproken in een groot hotel aan de rand van stad. Gita heeft haar ouders gezegd dat ze afscheid ging nemen van haar vriendinnen. Rajiv had zonder een woord zijn huis verlaten. “Gita al hoe hard het is, we moeten sterk zijn. Als God het wilt, zullen we weer samen zijn. We moeten vrede hebben met ons lot. Gita..het kan niet anders.”
“Wat heb je daar Rajiv ?”Rajiv had gezegd: “Ik kom.”, en was de kamer uitgelopen. Even later kwam hij terug. “Ik heb de kamerhuur verlengd. Neem, drink één hiervan.” Wat is het Rajiv ?””Het zijn tabletten van mijn moeder. Ze gaan je rustig maken.”Hij gaf haar één blauw pilletje. “Laat me zien.”Hij gaf haar het zakje met ongeveer vijftig lichtblauwe pilletjes. Rajiv draaide zich om om water te nemen om de pil te slikken. “Ik ga ook één nemen, we kunnen niet zo naar huis.”Gita greep een handvol pillen uit het zakje en slikte ze in één keer door. Rajiv gaf haar nietsvermoedend het water. Ze dronk. Hij slikte zijn pil. Toen hij goed naar het zakje keek, zag hij dat er een heleboel pillen weg waren. “Soenderki, wat heb je gedaan ?”Gita glimlachte flauwtjes. “Gita, Gita ga niet weg..ik hou zoveel van je..”, snikt Rajiv, terwijl hij haar optilt van het bed. “Ik ga dood Rajiv..ik hou van je.””Is dit wat je wilt ? Gita..Gita..” Gita gaf geen antwoord, haar lichaam was slap. “Dan ga ik met je mee !” Rajiv nam een handvol pillen en slikte ze door. “Voor altijd Gita.” Hij ging liggen en trok Gita half over zich heen.
Bhagwan zal het begrijpen.
Hij weet hoe krachtig liefde is.
Rajiv voelt zich wegglijden.
Alles is stil in de kamer.
Ze zijn naar Shiva gegaan.